تقديم به او که نبود ولي حس بودنش به من شوق زيستن داد ...

                        دلم براي کسي تنگ است که آفتاب صداقت را به ميهماني گلهاي

                        باغ مي آورد و گيسوان بلندش را به باد مي داد و دست هاي

                        سپيدش را به آب مي بخشيد و شعر هاي خوشي چون پرنده ها مي خواند

                        براي قلب مهربان تو که اولين حکايت بي انتهاي عشقم هستي مي نويسم :

                               با خود عهد بستم فراموشت کنم،
                                            نفس هایم را در سینه حبس کردم،
                                                         پرده ای سیاه به یادت آویختم،
                                                        زندگی را فراموش کردم.
                                                                خاطراتت را ناباورانه به دور ریختم....

                                                     اما نشد ...
                           باور کن نشد فراموشت کنم

                                                او رفت....
            من خودم از او خواستم برود برای همیشه....

           ولی بعد از رفتن او بود که احساس کردم ...

           دیگر هیچ کس را نمی توانم

          واقعا مثل او دوست داشته باشم

              کاشکی سر بشکند

                                    پا بشکند

                                               دل نشکند

                                               مطمئن باش برو

                                                  ضربه ات کاری بود

                                                           دل من سخت شکست

                                       و چه زشت به من و سادگی ام خندیدی

                                                   به من و عشقی پاک که پر از یاد تو بود

                                                     و به یک قلب یتیم

                                             که خیالم می گفت: تا ابد مال تو بود

                                                                 مطمئن باش برو

                                       تو برو تا راحت تکه های دل خود را سر هم بند کنم

خیانت

دلو دادم به دست تو گفتم که از پيشم نرو
گفتي به من که يارتم تا اخرش کنارتم
منم همون که روزو شب ديوونه وار دوست تو بود
 لعنت به تو که قلب من بازيچه ي دست تو بود

 نمی خوام بگم دوستم داشته باش چون می دونم دوستم نداری....

 نمی خوام بگم عاشقم باش چون می دونم عاشق یکی دیگه ای.....

نمی خوام بگم برای من باش چون می دونم سهم یکی دیگه ای....

نمی خوام بگم با من حرف بزن چون می دونم با من حرفی واسه گفتن نداری....

 فقط میگم منو ببخش...منو ببخش چون عاشقت شدم....

و مي بخشمت بخاطر عشقي كه بر قلبم حك كردي .........

رفتی بی اون که بدونی دل من ماله خودت بود

چتو فراموشش کنم خدا سخته واسه من